Spotkanie

            Mijał dzień za dniem, a ja zaczynałam popadać w rutynę. Te same miejsca, te same czynności o stałych porach, aż nadszedł TEN dzień. Obudziłam się wieczorem, czując dreszcze na całym ciele. Bałam się jak jasna cholera, jednoczenie czując podekscytowanie na myśl, o zobaczeniu Shade'a. Zanim podniosłam się z łóżka, by wbić się w monotonny ciąg, zamknęłam oczy, palcami powoli wędrowałam po swoich wargach, wspominając smak jego ust. Przerwałam, zrywając się gwałtownie. To nie była pora na sentymentalność. Uzbroiłam się jak co dzień i wyszłam z pokoju. Na stołówce jak zawsze powitał mnie gwar tłumu, wśród którego udało mi się odnaleźć wolny stolik, gdzie zjadłam kolację. Moja grupa czekała już na mnie przy jeepie. Nocna służba dłużyła się bardziej niż zwykle, na dodatek miałam problemy z koncentracją.

            - Szefowo. - Sprowadził mnie na ziemię Steven.

            - Co jest Młody?

            - Przerwa na dymka?

            - Mogę też? - Uprzedziło mnie ciche pytanie Nicolasa.

            - Krecik? Serio? - Odezwał się zbulwersowany Peter.

            - Ha ha ha. To może wszyscy się zbierzemy?

            - A co z patrolem?

            - Daj spokój! Nawet jeśli coś się stanie, będziemy mieli czas na reakcję. Migiem mi wszyscy na plac.

            Steven dorobił się już swojej paczki i ochoczo wszystkich poczęstował. Nie mogłam odmówić, zwłaszcza, że wczoraj wypaliłam ostatnie papierosy. Nicolas rozkaszlał się przy pierwszym buchu, co rozśmieszyło nawet Petera.

            - Robin... - Odezwał się nieśmiało Gbur, gdy przestaliśmy się śmiać. - Chciałem przeprosić... Jesteś w porządku.

            Przechyliłam głowę na bok, analizując jego wypowiedź, jednak nie byłam w stanie jej do końca zrozumieć, więc poprosiłam o wyjaśnienie.

            - Bo... Ja myślałem, że jesteś zwykłą zadufaną dziunią, ale ty nie jesteś jak inne kobiety... Jesteś lepsza nawet od naszego poprzedniego szefa.

            - Mówiłem głąbie, że będzie od niego lepsza!

            - Cicho Stev! - Warknął. - To ja namówiłem chłopaków na test... Myślałem, że cie załatwimy i zrezygnujesz, albo nas opierdolisz i będziemy mogli prosić o kolejną zmianę.

            - Za co miałabym was opierdalać? Mieliście prawo mi nie ufać. Jeśli mam być szczera, to byłam gorszym wychowankiem od was. Byłam chyba jedyną osobą, która potrafiła wyprowadzić naszego przełożonego z równowagi, a był najbardziej opanowaną osobą, jaką znałam.

            - Łooooł... Szefowa była rebelem?

            - Cóż... Nagrabiłam sobie trochę w SOFTS. A zmieniając temat... Jadę popołudniu do miasta, coś wam kupić?

            - Fajki! - Zawołał wesoło Steven, podnosząc rękę nad głowę.

            - Mogę prosić o zieloną herbatę? Nie mają jej na stołówce...

            Wszyscy spojrzeliśmy na Nicolasa, na co ten się zawstydził.

            - Dobra! Zielona herbata dla Krecika, a ty Młody, jakie chcesz te papierosy?

            Po powrocie chciałam się jeszcze zdrzemnąć, lecz nie mogłam zmrużyć oka. Przeleżałam pół godziny, po czym wyszłam. Odebrałam kluczyki od samochodu, który został mi użyczony przez SOFTS - nie był to McLaren, ale grunt, że w ogóle coś mi dali. Pojechałam do centrum, gdzie znalazłam pierwszy lepszy market. Kupiłam herbatę Krecikowi, papierosy Młodemu i sobie, a później pojechałam w wyznaczone miejsce, skąd kanałem miałam dojść do piwnicy laboratorium. Cieszyłam się, że ta część kanałów była nieczynna, bo dzięki temu szłam suchą drogą, nie musząc brodzić w wodzie. Gdy doszłam do końca, zobaczyłam, że kratka jest zdjęta. Weszłam po drabince. Ledwie wyjrzałam z kanału, moim oczom ukazała się Melba.

            - Bobie! Całe wieki cie nie widziałam! - Złapawszy moją rękę, wyciągnęłac mnie z dziury i przytuliła na powitanie. - Zawsze byłaś taka ładna?

            - Nie była.

            - Przytkaj się Lewy. - Burknął Łysy.

            Shade odchrząknął i dopiero wtedy go zauważyłam. Uśmiechnęłam się, gdy nasze oczy się spotkały.

            - Brakuje mi was... - Wyszeptałam nieśmiało.

            - Ach! - Zawołała Blada, znów mnie tuląc. - Czy ona nie jest urocza?

            - Jest. - Potwierdził Shade, idąc w naszym kierunku. Gdy był wystarczająco blisko, odsunął Melbę i zajął jej miejsce. - I dlatego uważam, że jestem szczęściarzem.

            - Mam piwo. - Kołek zastukał butelkami.

            - A ja mam flaszkę! - Zawołał Lewus. - To co pijemy? - Szczerzył się, machając butelką wódki.

            Usiedliśmy obok jakichś szafek, Melba wyciągnęła z torebki plastikowe kubeczki oraz sok pomarańczowy. Lewus zajął się rozlewaniem alkoholu. Cieszyłam się widząc ich wszystkich razem, jednak siedząc między Shade'em, a David'em czułam się niezręcznie.

            - Jak się sprawują młodziki, Rob? - Skinął w moją stronę Lewus.

            - Nie najgorzej. Chyba do nich przywykłam. Są posłuszni i mili.

            - Masz ich już ponad miesiąc, a nie szykują ci żadnego przeniesienia.

            - Bo już go nie dostanę. Teraz co najwyżej mogą chcieć mnie wykopać, ale dziękuję Jose, że sprawdzasz.

            - Zawsze was pilnuję. Wiesz, że to się nie zmieni. Łysy na przykład w przyszłym tygodniu leci do Nowego Jorku, Lewus bez zmian, Shade musi teraz zawiesić działalność, albo się przenieść, a Blada jest czysta.

            - Ta... Złapałam jakiegoś urzędasa i udaję wzorową kurę domową. Gorzej, że facet chce mieć dzieci.

            - Hej! Gratulacje! Nie wiedziałam...

            - Nie ma czym się chwalić. Jakoś trzeba żyć... - Posmutniała. Skarciłam siebie w duchu. Nie potrzebnie się odezwałam. Przecież wiedziałam, że Melba zawsze czuła coś do Kołka, który nigdy tego nie zauważył, a teraz jej wszelkie nadzieje prysły.

            - Co zamierzasz Robin? - Shade miał bardzo poważny wyraz twarzy.

            - Nie wiem...

Stabilizacja

            Po zjedzeniu obiadu na stołówce, próbowałam jeszcze się zdrzemnąć przed nocną zmianą, jednak wierciłam się z boku na bok, nie mogąc znaleźć wygodnej pozycji. Przypomniałam sobie o kopercie, która dalej leżała na parapecie. Nie byłam przekonana, ale może rzeczywiście powinnam sprawdzić, co jest w środku. Data,  godzina i miejsce, a na dole małej karteczki podpis "Jose".

            Kilka godzin przed zachodem słońca rozległo się pukanie do moich drzwi. Podeszłam, by otworzyć i ujrzałam swoich podopiecznych. Wszyscy uśmiechali się, pełni zapału do pracy, lecz jeden z nich był wyraźnie bardziej podekscytowany.

            - Meldujemy się zwarci i gotowi do patrolu.

            Złapałam pasek i szelki z bronią, którą już wymieniłam u Lewusa. Wyszłam razem z nimi. Opuściliśmy budynek mieszkalny, kierując się na parking. Jeden z mężczyzn miał przydzielony samochód terenowy, którym dojechaliśmy do magazynów, gdzie mieliśmy pełnić wartę. Przy bramie głównej czekała na nas grupa z porannej zmiany. Ich dowódcą był Keith Campbell, którego miałam okazję wcześniej poznać, gdyż często współpracował z Shade'em.

            - Robin! Czemu cie osadzili? Teren jest już spokojniejszy?

            - Zbierzcie raport i zajmijcie pozycje. Informować mnie na bieżąco.

            Moja grupa rozmówiła się z drugą, po czym rozbiegli się po terenie magazynów, a ja odeszłam ze znajomym na bok.

            - Nie mam pojęcia co się dzieje teraz w terenie, ale to raczej nie przez to mnie tu przydzielili... Chyba dalej jestem na warunkowym.

            - Zamiast ci dobrać takich ludzi, jak wtedy, albo reaktywować wasz zespół... Jesteś najlepszym żołnierzem SOFTS od kiedy organizacja została założona.

            Podziękowałam za komplement i pożegnałam się z nim. Weszłam na teren.

            - Raport. Pierwszy sektor, zgłoś się.

            - Matis, zgłaszam się. Teren czysty.

            - Sektor drugi, zgłoś się.

            - Nicolas, zgłaszam się. Teren czysty.

            - Sektor trzeci, zgłoś się.

            - Peter, zgłaszam się. Czysto.

            - Sektor czwarty.

            - Steven, zgłaszam się. Cisza i spokój.

            - Sektor centralny mój. Wszyscy zostajemy w stałym kontakcie. Po patrolu zbiórka w sali 437. Obecność obowiązkowa.

            Zaczęłam swój spacer wokół budynku znajdującego się pośrodku całego obiektu. Magazyn należący do SOFTS jest wykorzystywany do składowania i opracowywania broni eksperymentalnej, czy pojazdów bojowych. To wszystko jest ulokowane w budynkach sektorów jeden, dwa, trzy i cztery, natomiast w sektorze centralnym mieści się laboratorium, w którym część z żołnierzy została "ulepszona" genetycznie. Ci przerobieni są odporniejsi na zmęczenie, ból, głód; mają większą siłę fizyczną, bardziej wyostrzone zmysły. Również ich poziom inteligencji jest podniesiony, ale tylko nieznacznie od poziomu wyjściowego.

            Czas mijał powoli. Zaczęła mi dokuczać nuda. Walczyłam z chęcią spojrzenia na zegarek. Wolałam nie wiedzieć, która jest godzina. Modliłam się w duchu o konieczność interwencji, aż nagle usłyszałam szybkie kroki ciężkich, wojskowych butów na dachu budynku. Przysunęłam się do ściany. Kroki ucichły. Przesunęłam się bliżej miejsca, gdzie zatrzymał się intruz. Zeskoczył na ziemię tuż przede mną. Ubrany na czarno mężczyzna, o masywnej posturze, podobnej do Max'a.  Kiedy ujrzałam jego profil, moja postawa zelżała.

            - Łysy? - Nie mogłam uwierzyć własnym oczom. Mój przyjaciel, który zawsze golił głowę do zera, był teraz kompletnie zarośnięty. Jego blond włosy do ramion i broda, zmieniły jego wygląd, przez co ledwie go rozpoznałam.

            - Bobi!

            - Cicho... - Syknęłam.

            - Wybacz. Kołek powiedział,że wróciłaś, a Lewus marudził, że nie przeczytałaś notki.

            - Przeczytałam.

            - Przyjdziesz? Będą wszyscy. Kołek namówił nawet Despotę, choć było ciężko.

            - Jestem ciągle obserwowana. Nie wiem, czy powinnam.

            - Wszyscy jesteśmy obserwowani tak samo, Rob. Dlatego zajął się tym Kołek. Znalazł kilka miejsc, w których nikt nas nie widzi i o dziwo ten teren jest takim miejscem.

            - CO?!

            - Piwnica laboratorium.

            - Dlatego chcecie się tu spotkać w ciągu dnia? Bo mogę zostać po patrolu?

            - Nie możesz tu zostać.

            Staliśmy w miejscu, gdzie żaden chłopak z mojej grupy nie mógł nas zobaczyć, ale i tak obawiałam się, że któryś nas przyłapie. Wtedy oboje moglibyśmy mieć poważne kłopoty.

            - Jak to?

            - Chodzi o to, żebyś wróciła do pokoju, przekimała choć kilka godzin i wtedy dopiero wyszła pod byle pretekstem. Możesz nawet udawać, że idziesz po fajki. Ty będziesz miała problem z zakradnięciem się tutaj, ale żeby było łatwiej... Masz. - Wręczył mi złożoną na dwa razy kartkę. - Swoją drogą... Wyładniałaś Robin.

            - Dzięki. Ty też lepiej wyglądasz.

            - Zazdroszczę Shade'owi.

            - David...

            - Wiem, wiem. - Cmoknął mnie szybko w policzek i uciekł, jak dziecko.

            - Szefowo! - Usłyszałam w stacji głos podopiecznego.

            - Co jest Steven? Coś w sektorze?

            - Nie... Tylko cisza, spokój i nuda, ale... Masz może przy sobie jakieś papierosy?

            Zaczęłam się śmiać idąc w stronę czwartego sektora. Akurat zostały mi dwa ostatnie papierosy. Spaliliśmy, pozwalając sobie na dość przyjemną i swobodną rozmowę, po tym wróciliśmy na swoje pozycje. Do rana nie wydarzyło się już nic. O dziesiątej czekaliśmy zniecierpliwieni przy bramie na drugą zmianę. Matis szybko zdał raport i wsiedliśmy do terenówki. Po przyjeździe od razu spędziłam ich do sali 437. Słysząc ich marudzenie, przypomniało mi się, jak myśmy narzekali, gdy Shade zwoływał zebrania.

            - Wiem, że jesteście zmęczeni. Uwierzcie, też mi się nie chce, ale chciałabym was prosić, żebyście zastanowili się nad jakimiś ksywkami dla siebie. Możemy pomyśleć o tym teraz wspólnie, albo przełożyć zebranie na później. Szczerze... To chyba sama wolałbym się przespać. Więc jak? Co robimy?

            - Szefowo! Spać! - Zaśmiałam się, widząc zmęczenie Steven'a.

            - Dobra. Rozejść się! I każdy obowiązkowo ma się wyspać. - Uśmiechnęłam się do nich, uświadamiając sobie, że Kołek miał rację. Byłam zagubiona, ale pomimo tego, wiedziałam co muszę robić, a czego się wystrzegać. Ci ludzie nie byli niczemu winni. Nie mogłam być dla nich niemiła.